کارگردان
مانی راتنام در سال ۱۹۵۶ در شهر مدرس (چنای امروزی) متولد شد. سینما در خانواده او ریشه داشت؛ پدرش، «ونوس گوپالراتنام»، تهیهکننده فیلم بود و برادرش، جی. ونکاتسواران، که ابتدا پخشکننده فیلم بود، بعدها به تهیهکنندگی روی آورد. با این حال، او برخلاف پیشینه خانوادگیاش، در دانشگاه مدرس تحصیل کرد و مدرک مدیریت خود را از مؤسسه مطالعات مدیریت جامنالال باجاج در بمبئی دریافت کرد. او فعالیت حرفهای خود را نیز بهعنوان مشاور مدیریت آغاز کرد.
نخستین فیلم او، Pallavi Anu Pallavi (1983)، با بازی آنیل کاپور، چندان مورد توجه قرار نگرفت؛ هرچند در همان سال جایزه ایالتی کارناتاکا را دریافت کرد. راتنام پس از ساخت دو فیلم به زبان تامیل و یک فیلم به زبان مالایالم، همچنان نتوانسته بود موفقیت چشمگیری کسب کند تا اینکه با فیلم Mouna Ragam (1986) به شهرت رسید. فیلم بعدی او، Nayakan (1987)، را میتوان یکی از بزرگترین آثار کارنامه هنریاش دانست. پس از آن، مجموعهای از بهترین آثار دوران ابتدایی فعالیت راتنام ساخته شدند: Agni Natchathiram (1988)، Gitanjali (1989) و Anjali (1990).
فیلم بعدی، Gitanjali (1989)، در شهر اوتی فیلمبرداری شد تا فضایی لطیف و شاعرانه ایجاد کند. این اثر داستان عاشقانه و تأثیرگذار دو انسان مبتلا به بیماری لاعلاج را روایت میکرد که کمتر از شش ماه به پایان زندگیشان باقی مانده بود. سومین فیلم، Anjali (1990)، درباره دختری دارای معلولیت بود که دوباره به خانوادهاش، شامل دو فرزند دیگر که از سلامت جسمی برخوردار بودند، بازمیگردد. این فیلم از سوی هند برای رقابت در بخش بهترین فیلم غیرانگلیسیزبان جوایز اسکار انتخاب شد، اما موفق به دریافت نامزدی نشد.
سال بعد، راتنام برای نخستین و تاکنون تنها بار با ستاره بزرگ سینمای تامیل، راجینیکانت، در فیلم Thalapathi (1991) همکاری کرد. ماموتی و جمعی دیگر از بازیگران نیز در این فیلم حضور داشتند. این اثر پرستاره، داستان تلخ و واقعگرایانه کودکی یتیم را روایت میکرد که بزرگ میشود و به یکی از اعضای بدنام یک گروه تبهکار در شهر چنای تبدیل میشود. داستان فیلم از حماسه بزرگ هندی، مهابهاراتا، الهام گرفته شده بود. این فیلم Roja (1992) بود که نام مانی راتنام را در سراسر هند بر سر زبانها انداخت. این اثر، داستانی عاشقانه با درونمایهای میهنپرستانه بود که در پسزمینه فعالیتهای تروریستی در کشمیر روایت میشد. فیلم به زبان هندی دوبله شد و به موفقیتی بزرگ در سطح ملی دست یافت.
فیلم Thiruda Thiruda (1993)، که بازسازی فیلم Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) بود، نتوانست موفقیت مورد انتظار را کسب کند. اما راتنام خیلی زود با فیلم Bombay (1995) به صحنه بازگشت. راتنام با ادامه علاقه و تمرکز خود بر موضوعات سیاسی، فیلم Iruvar (1997) را ساخت که بر اساس رابطه و رقابت میان ام. جی. رامچاندران (MGR) و کارونانیدی شکل گرفته بود. پس از آن، فیلم Dil Se.. (1998) را با حضور دو ستاره مشهور سینمای هند، مانیشا کویرالا و شاهرخ خان ساخت.
راتنام در فیلم Alai Payuthey (2000) بار دیگر به فضای آشنای داستانهای عاشقانه بازگشت. این فیلم ماجرای زوجی عاشق را روایت میکرد که در مسیر زندگی مشترک با فراز و نشیبها و دشواریهای مختلفی روبهرو میشوند. فیلم بعدی او، Kannathil Muthamittal (2002)، داستان دختری به فرزندخواندگی پذیرفتهشده را روایت میکرد که در جستوجوی مادر واقعی خود، با این واقعیت روبهرو میشود که مادرش یک زن مبارز و تروریست است. فیلم بعدی او، Yuva (2004)، پس از شش سال، بازگشت راتنام به سینمای هندیزبان بود.
با این حال، نباید تواناییهای او را دستکم گرفت؛ بدون شک راتنام در آینده با اثری تازه و متفاوت بار دیگر مخاطبانش را غافلگیر خواهد کرد.